Ik heb altijd iets gehad met woorden.

Niet alleen met taal zelf, maar met wat woorden kunnen doen.

Hoe een paar zorgvuldig gekozen zinnen iemand kunnen raken.
Hoe woorden verbinding kunnen brengen.
Hoe ze kunnen troosten, verduidelijken of ruimte kunnen geven aan iets wat al lange tijd gevoeld wordt.

Mijn achtergrond ligt in de managementondersteuning. Jarenlang waren communicatie, correspondentie
en het schrijven van teksten een vanzelfsprekend onderdeel van mijn werk.

Maar wat mij daarin het meest fascineerde, was nooit de tekst op zichzelf.

Het was de mens achter de woorden.

Hoe zeg je iets wat belangrijk voor je is?
Hoe geef je vorm aan gevoelens waarvoor je zelf de juiste woorden niet kunt vinden?
Hoe zorg je ervoor dat iemand niet alleen begrijpt wat je zegt, maar ook voelt wat je bedoelt?

Gaandeweg ontdekte ik dat juist daar mijn kracht ligt.

Luisteren.

Tussen de regels door horen wat iemand werkelijk wil zeggen.

En vervolgens woorden vinden die daarbij passen.

Niet groter.
Niet mooier.
Niet indrukwekkender dan nodig.

Maar woorden die kloppen.

Woorden die voelen als van jou.

Ook mijn eigen woorden vinden hun weg naar papier.

Vanuit mijn liefde voor taal schreef ik de reeks Zachte woorden: kleine bundels met zachte gedichten
over dementie, zorgen, missen, liefde en afscheid.

Omdat sommige gevoelens geen oplossing nodig hebben.

Alleen woorden die er even naast gaan zitten.

Dat is ook de basis van mijn werk.

Met aandacht luisteren.

Met aandacht schrijven.

En met aandacht aanwezig zijn bij wat verteld wil worden.